Faalangst of angst om te schitteren?

Inleiding

Een paar weken geleden had ik het weer, FAALANGST. Een nieuwe trainingsgroep en een nieuw ‘onderwerp’  ingrediënten die bij mij geregeld spanning veroorzaken. Ik train en coach graag en van bloggen alleen kan ik niet leven natuurlijk -;)faalangst, stress, stresshantering, RET, ontspanning, vanjestressaf, lars ratering, coaching, training, online cursus, balans, minder piekeren, afvallen, gewicht, timemanagement, tijdhantering, spierontspanning, gezonder leven, fitter worden, minder ziekteverzuim, meer energie

Nu is met een gezonde wedstrijdspanning  natuurlijk niets mis, het houdt je scherp. Maar als de spanning te hoog wordt, zijn de effecten (in mijn geval slecht slapen en piekeren) dusdanig dat de dag voor de training eigenlijk een weggegooide dag is. En dat is jammer, vooral voor mijzelf, maar natuurlijk ook voor mijn omgeving (lees: partner). We noemen het faalangst.

Als ik over ‘de spanning’ spreek, lijkt het alsof ik het over ‘iets’ heb, terwijl ik dit ‘iets’ feitelijk zelf creëer. Nu ben ik niet gelovig, maar ik geloof wel dat het geloof dat eigenlijk bedoeld heeft; namelijk je eigen hel en hemel creëren.

Deze blog gaat over hen die de lat soms te hoog leggen, die het te graag goed willen doen, faalangst hebben, waardoor ‘het’ kan blokkeren. Het tweede deel van de titel is wat positiever ingesteld, namelijk de angst om te presteren, om te schitteren. Kan dat? Ja, toestaan aan jezelf dat je het goed doet, gaat doen en mag doen. Want wellicht ligt daar de weg naar een oplossing

Wat is faalangst?

Een vreemde paradox eigenlijk, dingen doen die je graag doet (in mijn geval trainen) en je er vervolgens druk over maken (in mijn geval in de voorbereiding), waardoor de lol afneemt. Het bijzondere is eigenlijk dat de feitelijke uitvoering (in mijn geval de training) meestal gewoon prima verloopt. Toch zijn deze ervaringen onvoldoende om het in de voorbereiding de volgende keer anders te ervaren. Alsof ik het weer nodig heb om tot die prestatie te komen. Gelukkig is het niet altijd zo, maar wel te vaak.

Veel heeft te maken met de druk die we onszelf opleggen. We creëren de verwachting (dit is trouwens vrij onbewust) dat we een perfecte prestatie moeten leveren en dat we stevig afgerekend worden door anderen als dit niet zou gebeuren. Deze gedachten zorgen voor een onrustig gevoel (de spanning) die ervoor kan zorgen dat we ook over dat gevoel weer gedachten gaan formuleren, bijvoorbeeld ‘stom dat ik me nu ook zo voel’ en ‘de vorige keer ging het toch goed!’. Dat maakt dat we weer wat gaan doen om die spanning te verminderen, in mijn geval nog een keer goed het programma doorlopen, nog een keer checken of het programma wel oké is. Ik noem dit zelf de piekercyclus, waar het moeilijk uitstappen is. Herken je dat? Een paar voorbeelden die ik weleens van anderen hoor. Vervang mijn training bijvoorbeeld door:

  • Een presentatie moeten geven
  • Mogelijke klanten bellen (die je nog niet zo goed kent)
  • Je collega/leidinggevende aanspreken op zijn of haar gedrag
  • Optreden met je band
  • Een beleidsnota schrijven die naar het MT moet
  • Een sollicitatiegesprek voeren
  • …..

De lijst is eindeloos lang te maken met activiteiten die spanningen veroorzaken. Nu is het echter zo dat de oorzaak van de spanning niet veroorzaakt wordt door wat we moeten doen, maar door onze gedachten over die situatie en dan vooral over wat er mis zou kunnen gaan. Zoals een vriend tegen mij zei afgelopen week ‘Je weet toch inmiddels wel dat je het kunt na 15 jaar!’. Oke, een beetje een goedkoop advies, maar hij heeft wel gelijk. Even een Hans Teeuwen er tegen aan, de eerste drie minuten gaan over faalangst -;)

Do’s en dont’s om van je faalangst af te komen

Wat helpt is het besef dat het dus niet de situatie is die spanning geeft, maar ons denken. Je kunt je eigen gedachten ook wat uitdagen. Wat kan er dan gebeuren als het misgaat? En hoe erg is dat? Waar staat dat alles perfect moet? Of dat je iedereen te vriend moet houden? je eigen gedachten wat uitdagen om relativering, want daar gaat het vaak om, te creëren.

Toch is het vaak niet voldoende, ik word immers al 15 jaar meer of mindere mate geconfronteerd met een ingeslepen patroon. Probeer de cyclus van piekeren te doorbreken door ‘iets anders te gaan doen’. Zeg in feite: “Stop” tegen jezelf.

Ik noem het vaak ‘iets anders gaan doen’. Door letterlijk je gedachten te verzetten, zeg je in feite STOP tegen jezelf. Zie het als een groot rood STOPBORD, waardoor je de gedachten/je mind (of hoe jij het ook wilt noemen) afleidt. Wat we in feite doen met onze piekergedachten is uit het hier en nu stappen. We houden ons teveel bezig met de toekomst. Om de parallel met het geloof weer te trekken. Ik vermoed dat de functie van bidden/mediteren/ontspannen/reciteren een manier is om jezelf te trainen in het hier-en-nu te komen en te blijven. Iets anders doen, kan ook letterlijk iets anders doen zijn, dus een stuk fietsen, eten koken, etc. Zorg er echter wel voor dat als je de gedachten weer hoort opkomen, je tegen jezelf zegt: “Nu even niet.”

Stressniveau meten met de Stressmeter?

Wil je actief aan de slag met je eigen piekergedrag, meld je dan nu aan voor het online programma. Vul de stressmeter in als je wilt weten hoe jouw huidige stressniveau is. Wil je op de hoogte blijven van de artikelen die we schrijven, vraag dan het gratis e-book aan, je ontvangt  dan eens per 3 a 4 weken een nieuw artikel rondom het thema stress.